Witaj na mojej stronie :)

Czułość i tkliwość i serca uśmiech
i radość która do nieba wzlata
echo słów z dali wciąż wraca do mnie
dogonię nawet na krańcu świata

Czerwieni maków dotykam dłonią
niby realne a jakby we śnie
pobiegnę ścieżką pełną tajemnic
nie wiem… zbyt późno może za wcześnie

Rozkołysane maki marzenia
z początkiem wiosny czy lata końcem
kwitnące kwiaty nie dam im zginąć
nawet gdy zajdzie zimowe słońce

Ach kołysz wietrze muskaj oddechem
i kwiaty pragną trochę czułości
powraca echo wręcza mi nutki
melodie częstym bywały gościem

Myśli zajmuje serca tęsknota
zasnąć pozwolą powieki drżące?
schyliły główki czerwone maki
dla nich i dla mnie wciąż świeci słońce

Dlaczego spada ostatni liść z drzewa
dlaczego smutek zagląda w oczy
a drzewo co się zielenią pyszniło
jak pokonany w boju żołnierz kroczy

Dlaczego słońce się nie uśmiecha
uśmiechem zboża i słoneczników
dlaczego maki zwiesiły głowy
i inne kwiaty a tych bez liku

Dlaczego smucą jesienne liście
choć tak wesoło tańczą na wietrze
w kolorach bordo złotych i rudych
dlaczego pachną innym powietrzem

Trzeszczy w kominku spalane drewno
ciepłem osnuta wstęga wspomnienia
dlaczego jednak łza się cicho toczy
coś się zmieniło legło w dnia cieniach

Choć długie noce dni takie krótkie
obdarz je wszystkie ciepłym spojrzeniem
westchnij z nadzieją wkrótce znów zmiana
dlaczego… osnujesz wiosny zabarwieniem

Między srebrnym księżycem
A milczącym słońcem
Między wiatrem tańczącym
A stokrotką na łące
Między blaskiem i cieniem
Słońca wschodem zachodem
Myśli tańczą na linie
Popatrz one wciąż młode

A niech pająk nić przędzie
Niechaj srebrzą się skronie
Niechaj liście spadają
Przecież to nie jest koniec
Niech kolejny śnieg spadnie
A wiatr osuszy rosę
Myśli biegną przed siebie
Raz obute raz bose

Odbija w swoim nurcie nadbrzeżne zarośla
Nieba błękit i słońca złociste promienie
Czasem wolna i cicha w czas burzy wyniosła
Nocami tajemnicza pogrążona w cienie

Unosi w dal na falach ludzkie opowieści
Zanurza w swych głębinach tajemnicą oplata
Kryje w sobie bogactwo zechciej poznać treści
Tak kręta jak i prosta w środku zimy lata

Okrutna być potrafi rozlewając wody
Pochłaniając i żywą i naturę martwą
Płynąc trochę leniwie dodaje urody
Dolinom i pagórkom podziwiać ją warto

Kocham tę moją rzekę co w dolinie płynie
Była ona i będzie długo nie przeminie

Wiatru wołaniem zaszumiała trawa
Czekając słońca wiosennego deszczu
Wkrótce rozproszy wiatr wszystkie obawy
Czekaj więc jeszcze

Dni krótkie szare zima darowała
Bywa rozświetla promieniami słońca
Nie zawsze serce zimy niczym skała
Śniegiem mieniące

Przytul zimowe sny bo tyś nadzieją
W trawiastej duszy zielenieje życie
Gdy wiatr pogłaszcze źdźbła się roześmieją
Kocham cię skrycie.